ชีวิตเราเต็มไปด้วยเรื่อง "ธรรมดา" เช่น ตื่นแต่เช้าอาบน้ำ แปรงฟัน ไป

โรงเรียน  กินอาหารเที่ยงกับเพื่อนในที่เดิมๆ ตอนเย็น กลับมาก็เห็นหน้าพ่อ

หรือแม่คนเดิมๆ ใส่ชุดธรรมดาๆ...หน้าตาเราหรือก็ธรรมดาๆ...ใช่ค่ะ เราส่วน

ใหญ่แล้วก็เป็นคนธรรมดาๆ มีชีวิตธรรมดาๆ กันทั้งนั้น แต่ถ้าความ

"ธรรมดา" นี้หมดไปล่ะคะ เช่น อยู่ดีๆ พ่อเราเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว หรือแม่

เราถูกรถชนตาย หรือเราถูกไล่ออกจากโรงเรียน! ที่เราเบื่อแสนเบื่อ...เรื่องก็

จะ “ไม่ธรรมดา” ไปในทันที และ ในเวลานั้นเอง เราจะหวนมาคิดเสียดาย

ความ "ธรรมดา" จนใจแทบจะขาด... ดังนั้นให้เรารีบชื่นชมกับความ

"ธรรมดา" ที่เรามีและใช้ชีวิตประหนึ่งว่า สิ่งนั้นคือ สิ่งมหัศจรรย์ของจักรวาล

เพราะสิ่งธรรมดาๆ แท้จริงแล้วคือสิ่งที่พิเศษที่สุดแล้ว