"ไง ซาเอล อพอลโล่" เสียงเจ้าของคฤหาสน์เมื่อ 10 ปีก่อนนั้นดังขึ้นมา ซาเอลรับสายอย่างลวกๆ ในขณะที่เขากำลังเทน้ำยาสีชมพูใสๆ ลงในหม้อใบหนึ่งอยู่ "มีอะไรเหรอ ชั้นยุ่งอยู่นะ แต่ถ้าจะชวนไปเดทด้วยต้องส่งรูปมาให้เห็นหน้าก่อนนะ..."

"จำได้มั้ย? ชั้นคืออดีตเจ้าของคฤหาสน์แห่งนั้นไงล่ะ ซาเอล" เสียงนั้นฟังดูเหงาๆ ชอบกล แต่ซาเอลไม่ได้คิดอะไรมากนักและหยดน้ำยาสีฟ้าตามลงไปต่อ "ตกลงแกเป็นใครกันฟะที่มารบกวนเวลาทดลองเนี่ย.."

"อดีตเจ้าของคฤหาสน์ที่ฆ่าตัวตายที่นี่ อิโตชิคิ โนโซมุ ไงล่ะ"คำพูดนั้นเองทำให้ซาเอลถึงกับวางหลอดทดลองทันที

---

เจอราร์ดและมิยะก็กำลังเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ตามปกติในยามบ่้าย เขาวิ่งไปในทุ่งดอกเดซี่ย์(...)กับเจ้าแมวน้อยมิยะของเขา ส่วนแฟรงค์ก็กำลังนั่งจิบกาแฟ(ของเจอราร์ด)ข้างๆ ทุ่งดอกไม้ ที่เขาไม่ลงมาเล่นด้วยเพราะว่า ไม่อยากเล่นอะไรปัญญาอ่อนแบบนั้น คนอื่นๆ ก็กระจัดกระจายกันไปหมด

"คิกๆ ฮ่าๆ มิยะ ไล่มาให้ทันสิ ฮ่าๆ" เจอราร์ดวิ่้งหนีมิยะที่วิ่งไล่เขาอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ 'ทั้งคู่ดูโมเอะจริงๆ เลยให้ตายสิพระเจ้าบ๊วยเค็ม' แฟรงค์คิด เขายังคิดต่ออีกว่า อยากจะไปขอสลับร่างกับมิยะสักวันจะดีมากๆ เลยนะเนี่ย

โครม!! มิยะกระโดดเกาหน้าแฟรงค์เข้าจังๆ ทำให้กาแฟในมือเขาหกรดมิยะไปอีก "แง้ววววว" มิยะร้องขึ้นมา ส่วนเจอราร์ดก็วิ่งมาและจับมิยะออกไป

"แฟรงค์ ขอโทษนะๆ มิยะ อย่าไปซนสิ เดี๋ยวเถอะ"

"แง้ววว"

"โอ๋ๆ อย่าร้องเลยน๊า ~"

'ตูล่ะอิจฉาไอ้แมวบ้านั่นจริงๆ มาสลับร่างกันมั้ยฮะเพ่!!' เจ้าเปี๊ยกคนนั้นค่อยๆ หยิบเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้าตัวเองก่อนจะลุกไป เจอราร์ดที่อุ้มมิยะอยู่หันไปมองด้วยสายตามึนงง

"แฟรงค์ นายจะไปไหนน่ะ?" เจอราร์ดเดินตามแฟรงค์ไปด้วย "ไปอาบน้ำนะสิฟะ ตัวเปียกโชกไปด้วยกาแฟหมดแล้ว" เจอราร์ดยิ้มเล็กน้อย

"อ๋อ งั้นก็ได้ อ้าวเดี๋ยวสิมิยะ!! " มิยะกระโดดลงจากอ้อมแขนเจอราร์ดแล้วไปเกาะหัวแฟรงกี้แทน "ชั้นสาบานได้ว่าถ้าไอ้แมวบ้านี่ไม่ลงจากหัวชั้นละก็..."

เปรี้ยง!! จู่ๆ ประตูคฤหาสน์ก็ปิดใส่หน้าแฟรงค์และมิยะ "โอ๊ยยย!!"พร้อมกับ "แง้วว!!!" เจอราร์ดรีบวิ่งไปดูทั้งคนทั้งแมวที่ล้มลงไปกับพื้น

"อูย... เจอราร์ด..." แฟรงค์ลงไปโอดครวญกับพื้น จะให้ไม่ร้องได้ไงล่ะ ประตูเล่นปิดซะจะกระแทกหน้าเขาจนดั้งจะหักแบบเรตะอยู่แล้วนี่ มิยะเองก็ลงไปครางกับพื้นเช่นกัน

"เป็นอะไรมากรึเปล่า?" เจอราร์ดก้มลงมาดูทั้งคนทั้งแมว

"เจอราร์ด ... นายเป็นห่วงชั้นด้วยเหรอ..?" แฟรงค์ยิ้มแบบหมดอาลัยตายอยาก

"บ...บ้าน่า ชั้นห่วงมิยะต่างหาก!!" เจอราร์ดเมินหน้าหนีและอุ้มมิยะขึ้นมาด้วยใบหน้าแดงนิดๆ 'ตอนนี้ ญ บัดนาว ตูอยากเป็นแมวเต็มทนแล้วว้อย!!' แฟรงค์ยังคงลงไปกองกับพื้นต่อไป

"ว่าแต่ ประตูมันปิดได้ไงนะ?" เจอราร์ดค่อยๆ เปิดประตูคฤหาสน์ออก ไม่มีใครอยู่เลย เขามองไปทางซ้าย ทางขวา ก็ไม่มีใครอยู่เลย

"ไม่มีใครอยู่เพื่อมาปิดประตูเลย แล้ว... ใครกันล่ะที่ปิด? รึว่าที่นี่จะมีอาถรรพ์แล้วคุณท่านไม่บอกอีกแหงๆ เลย..." เขาลากศพแฟรงค์มา (ยังไม่ตายเฟ้ย) และปิดประตู ก่อนที่จะจับร่างแฟรงค์มัดขาลากขึ้นบันไดต่อไปเำพื่อไปยังห้องนอน...

(เห... แต่งไม่ออกแล้วแฮะ)

- C.T.Ohm